نه به سنگ  

در جوی زمان، در خواب تماشای تو می‌رویم.

سیمای روان، با شبنم افشان تو می‌شویم.

پرهایم؟ پرپر شده‌ام. چشم نویدم، به نگاهی تر شده‌ام. این سو نه، آن سویم.

و در آن سوی نگاه، چیزی را می‌بینم. چیزی را می‌جویم.

سنگی می‌شکنم، رازی با نقش تو می گویم.

برگ افتاد، نوشم باد: من زنده به اندوهم. ابری رفت، من کوهم: می‌پایم. من بادم: می‌پویم.

ساده رنگ

آسمان ، آبی تر،

آب، آبی تر.

من در ایوانم، رعنا سر حوض .

رخت می‌شوید رعنا .

برگ‌ها می‌ریزد .

مادرم صبحی می‌گفت : موسم دلگیری است .

من به او گفتم : زندگانی سیبی است ، گاز باید زد با پوست .

زن همسایه در پنجره‌اش ، تور می‌بافد ، می خواند .

من « ودا » می‌خوانم ، گاهی نیز

طرح می‌ریزم سنگی ، مرغی ، ابری .

آفتابی یکدست .

سارها آمده‌اند .

تازه لادن‌ها پیدا شده‌اند .

من اناری را ، می‌کنم دانه ، به دل می‌گویم :

خوب بود این مرد م ، دانه‌های دلشان پیدا بود .

می‌پرد در چشمم آب انار : اشک می‌ریزم .

مادرم می‌خندد .

رعنا هم.

تو با من نيستي اما
صدايت هست ، يادت هست
درون قلب من عشقت
به گوش آواي شادت هست
تو با من نيستي اما
به يادت اين جهان زيباست
به يادت خانه‌ام گرم است
به يادت جامه‌ام ديباست
تو با من نيستي اما
به يادت، طفل دل شادست
سکوتم هم خوش‌آهنگ است
بساط غصه بر بادست
تو با من نيستي اما
به هر جا بنگرم هستي
تو اي بي مَثَل ، بي مانند
تو اي شور و شر هستي
تو با من نيستي اما
صدايت هست ، يادت هست
به قلبم شوري از عشقت
به گوش ، آهنگ شادت هست

اینم ترانه ی ((تو هم با من نبودی) در مقابل شعر بالا که یه جورایی از سر دلتنگی به هم ربط دارند....

احمد شاملو             

به گزارش سایت اینترنتی رما تودی romatoday امروز شهردار رم برای حمایت از ایرانیان، خیابانی را در این شهر به اسم ندا نامگذاری کرد تا یاد تمام کسانی که در راه آزادی در ایران جان خود را از دست دادند زنده نگه داشته شود.

دروود به شرف اینان...

متن کامل خبر رو از این آدرس بگیرید:

http://www.romatoday.it/politica/via-intitolata-a-neda-a-roma.html

می تونید کامنت هم بگذارید .....

روزی ما دوباره کبوترهایمان را پیدا خواهیم کرد

و مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت

روزی که کمترین سرود

بوسه است

روزی که دیگر درهای خانه شان را نمی بندند

قفل افسانه ای است

و قلب برای زندگی بس است

روزی که معنای هر سخن دوست داشتن است

تا تو به خاطر آخرین حرف دنبال سخن نگردی

روزی که آهنگ هر حرف ,زندگی است

تا من به خاطر آخرین شعر رنج جستجوی قافیه نبرم

روزی که هر لب ترانه ای است

تا کمترین سرود بوسه باشد

روزی که تو بیایی .برای همیشه بیایی

و مهربانی با زیبایی یکسان شود

روزی که ما دوباره برای کبوترهایمان دانه بریزیم

و من انتظار آن روز را می کشم

حتی روزی

که دیگر

نباشم

به بهانه ی دلتنگی های همیشگی ام برای شاملو، می خواهم برایش بنویسم، به بهانه ی غربت او ، به بهانه ی مظلومیتش، تنهاییش و به بهانه ی قلب عاشقش...

شاید بعد از فروغ ، معصومیت و صمیمیت را تنها در وجود شاملو در میابیم.

نگاهی بی آلایش و بی دریغ به پیرامون، نگاهی سرشار از زندگی به آدمیان، لبریز از عشق به همسرش آیدا، دلسوزانه به وطن، ارادتمندانه به حافظ و بی هراس به دژخیمان...

اگر از مظلومیتش سخن برانم به اغراقم متهم می کنند ، همچنان که روزی جای کلنگ را بر جان مزارش زخمی یافتم!

سخن از مردی که به سنگ مزارش هم رحم نمی شود باب طبع آسمان نشسته ها نیست، اما مرا با آنان کاری نیست، من از برای دلم با شاملو سخن می گویم، چرا که احساس بی پیرایه ام را وامدار اویم....

هم از او عشق آموختم ;

'' ...حتی بگذار آفتاب نیز برنیاید ، به خاطر فردای ما ،اگر بر ماش منتیست، چرا که عشق خود فرداست ، خود همیشه است....''

هم بی باکی ;

''هرگز از مرگ نهراسیدم، گرچه دستانش از ابتذال شکننده تر بود....''

هم گلایه از مردمان اما به سبک او ;

''مرگ من سفری نیست، هجرتیست، از وطنی که دوست نمی داشتم، به خاطر نامردمانش، خدای را از چه هنگام اینچنین، آیین مردمی از دست بنهاده اید؟....''

کلامی که بتوانم برای مرور دلتنگی هایم از نبود استاد زمزمه کنم را هرگز نیافته ام. دلتنگ اویم چرا که او نیز همیشه دلتنگ سرزمینش بود...

برایش آسمانی آبی، دریایی بی کران و طراوتی عطرانگیز آرزو می کنم.

همیشه دلتنگ استاد....

israel

iran

در این خاک زرخیز ایران زمین
نبودند جز مردمی پاک دین

همه دینشان مردی و داد بود
وز آن کشور آزاد و آباد بود

چو مهر و وفا بود خود کیششان
گنه بود آزار کس پیششان

همه بنده ناب یزدان پاک
همه دل پر از مهر این آب و خاک

پدر در پدر آریایی نژاد
ز پشت فریدون نیکو نهاد

بزرگی به مردی و فرهنگ بود
گدایی در این بوم و بر ننگ بود

کجا رفت آن دانش و هوش ما
که شد مهر میهن فراموش ما

که انداخت آتش در این بوستان
کز آن سوخت جان و دل دوستان

چه کردیم کین گونه گشتیم خار؟
خرد را فکندیم این سان زکار

نبود این چنین کشور و دین ما
کجا رفت آیین دیرین ما؟

به یزدان که این کشور آباد بود
همه جای مردان آزاد بود

در این کشور آزادگی ارز داشت
کشاورز خود خانه و مرز داشت

گرانمایه بود آنکه بودی دبیر
گرامی بد آنکس که بودی دلیر

نه دشمن دراین بوم و بر لانه داشت
نه بیگانه جایی در این خانه داشت

از آنروز دشمن بما چیره گشت
که ما را روان و خرد تیره گشت

از آنروز این خانه ویرانه شد
که نان آورش مرد بیگانه شد

چو ناکس به ده کدخدایی کند
کشاورز باید گدایی کند

به یزدان که گر ما خرد داشتیم
کجا این سر انجام بد داشتیم

بسوزد در آتش گرت جان و تن
به از زندگی کردن و زیستن

اگر مایه زندگی بندگی است
دو صد بار مردن به از زندگی است

بیا تا بکوشیم و جنگ آوریم
برون سر از این بار ننگ آوریم

چه شبی بود و چه فرخنده شبی ،

                                             آن شب دور که چون خواب خوش از دیده پرید

کودک قلب من این قصه ی شاد،   از لبان تو شنید :         ”زندگی رویا نیست            زندگی زیبایی ست
می توان بر درختی تهی از بار ، زدن پیوندی
می توان در دل این مزرعه ی خشک و تهی بذری ریخت
می توان از میان فاصله ها را برداشت ،   دل من با دل تو
هر دو بیزار از این فاصله هاست “

قصه ی شیرینی ست،   کودک چشم من از قصه ی تو می خوابد   ،  قصه ی نغز تو از غصه تهی ست
باز هم قصه بگو                            تا به آرامش دل                سر به دامان تو بگذارم و در خواب روم

حمید مصدق

دوستانی که به غذای مفت و مجانی علاقه ی زیادی دارند، اونم رستورانی با بهترین چشم انداز، میتونن به این عکسا نگاه کنن و ببینن یه پرس غذای مفت ارزشش رو داره یا نه، اگه شهامتش رو دارید بسم الله...

لطفا به ادامه ی مطلب برید....

به دنبال تارک ترین شبِ عالم می گردم

به دنبال ظلمانی ترین سفره ی سیاه، بر آسمان سرد

به دنبال کهکشانی دور که از مرگ ستاره ها سرشار باشد

به دنبال بی ستاره ترین آسمانم

تا افق های دلتنگی ام را برآن تصویر کنم

شبی یک دست و بی انتها    که انتهای بغضم را

بر روی گستره ی بی کرانش بفشانم

به دنبال زلال ترین ظلمت می گردم

تا الماس اشک های بی دلیلم را

بر آن بیاویزم....

طنز پوريا عالمي:

3 صبح- تازه از ترافيك و شلوغ پلوغي‌ها خلاص شده‌اند و خودشان را به خانه مي‌رسانند.
4 تا 7 صبح- مي‌خوابند و به كارهاي مربوطه مي‌رسند.
8 صبح- بيدار مي‌شوند.
8 صبح- نمي‌دانند سركار بروند يا در خانه بمانند و سركار نروند.
8:30 صبح- سركار نرفتن را مي‌گذارند براي يك روز ديگر و مي‌روند سركار.
9 صبح تا 12 ظهر- در اداره دنبال يك فيلترشكن كه فيلتر نشده باشد، مي‌گردند.
12 تا 1 ظهر- غذا مي‌خورند.
1 بعدازظهر- فيلم‌هايي را كه با موبايل گرفته‌اند به اين و اون ايميل مي‌كنند.در همين فاصله اسم‌شان را در گوگول سرچ مي‌كنند ببينند كي‌ها به‌شان لينك داده‌اند.
3 بعدازظهر- آماده پياده‌روي بلندمدت مي‌شوند.
4 بعدازظهر- مشغول پياده‌روي بلندمدت مي‌شوند اما با فشار آب گرم، تجمع‌شان از هم پاشيده مي‌شود.
5 عصر- خودشان را به دوستان مي‌رسانند.
6 غروب- به صورت زخم و زيلي در راه خانه قدم برمي‌دارند.
7 غروب- چون اين چندروز پولي درنياورده‌اند و موعد اجاره‌خانه است، از دوست‌شان پول دستي مي‌گيرند.
8 شب- استارست و يوتلست و چيزست‌هاي ديگر را سرچ مي‌كنند تا از دست پارازيت خلاص شوند.هدف‌شان هم از تماشاي «تفسير خبر» و «خبر و بيشتر از خبر تلويزيون فارسي‌زبان بي‌بي‌سي» اين است كه توطئه انگليس و آمريكا را از نزديك پيگيري كنند.
8:30 شب- برنامه 20:30 را نگاه مي‌كنند تا خودشان را در ويدئوهايي كه نجف كامران‌زاده از «معدود اغتشاشگران و معترضين» پخش مي‌كند پيدا كنند.دعا دعا مي‌كنند كه آقا ضرغامي و عوامل پشت صحنه، دور عكس آنها كه در تجمعات ديده مي‌شوند، دايره قرمز نكشد.
9 شب- آشغال‌ها را مي‌برند تا در سطل آشغال بيندازند.اما خيلي دقت مي‌كنند تا دست‌شان نسوزد.

10 شب- چراغ‌ها را خاموش مي‌كنند و سرشان را از پنجره مي‌برند بيرون.
11 شب- با ماشين مي‌روند و دوري در ميدان سعادت‌آباد، خيابان جيحون، حوالي بيمارستان لولاگر و غيره مي‌زنند و حاصل كار اراذل و اوباش را مي‌شمرند و با موبايل فيلمش را مي‌گيرند.
12 شب- به خاطر برخورد با جسم سخت، خوردن گازي كه منجر به جاري شدن اشك آدمي مي‌شود، شنيدن چيزهاي ديگر، خودشان را به درمانگاه معرفي مي‌كنند.
1 شب- تا 2 صبح- از دست يك موتورسوار كه آنها را از بيمارستان به شيوه مسالمت‌آميزي همراهي مي‌كند، فرار مي‌كنند.
3 صبح- خودشان را به خانه مي‌رسانند و سعي مي‌كنند با خوردن ديازپام كمي استراحت كنند.

بر ای خواهرم، ن.د.ا:

غرورت را به هنگام شهادت با اشک به نظاره نشستم، پاکی خون طالع شده در رگ هایت را هنگام سرایش ازلبانت به گریه ستودم و ناله ی همرزمانت را به هنگام وداع...
اگر خدایی باشد و اگر بهشتی، از آن تو و دیگر شهیدان راه آزادیست
ن.دای آرزوها و آرمانهای من، پاکی روحت را می ستایم و اشک های شبانه ام را نثار بزرگی ایمانت می کنم
تصویر خونینت را می بوسم و آرزوهای معصومت را آرزوی خود می کنم.
خونت را باز پس می گیرم و خاکِ پاک مزارت را مهر آزادی می کنم و بر آن نماز می گذارم.

این یک هفته جز بهت و اشک برای ما چیزی به همراه نداشتُ اما امید رو در نهادمون زنده کرد که ما هم روزی آزاد خواهیم شد

دستمایه ی این یک هفته جستجو تو سایت ها و اخبار این عکس هاست که پر از اندوهه اما باید دید و آگاه شد..

لطفا به ادامه ی مطلب برید

گیرم که در باورتان به خاک نشستم

و ساقه های جوانم

با ضربه های تبرهاتان زخم بست
باریشه چه می کنید ؟
گیرم که بر سر این بام
بنشسته پرنده ای در کمین
پرواز را علامت ممنوع می زنید
با جوجه های نشسته در آشیانه چه می کنید ؟
گیرم که می زنید
گیرم که می برید
گیرم که می کشید
با رویش ناگزیر جوانه چه می کنید ؟!...

باور به خاک و خون نشستن عزیزانمان آنچنان تلخ و غم ناک است که قلم از سرودن مرثیه ی آن باز می ماند.

همیشه متّهم بوده ایم که خواسته هایمان را به زبان منطقی و رسا بازگو نمی کنیم، اما امروز که در قالب خودشان حتی به آنها آری می گوییم،نمی خواند که بشنودند.حال که به ندای یاران وفادار گذشته شان پاسخ می دهیم، ما را خس و خاشاک می خوانند. دانشجویی که ندای آزادی و آزادی خواهی سر می دهد، ارازل و اوباش خوانده می شود و آنانی که تنها مدعیان 24میلیونی را به نظاره طلبیدند به خاک و خون کشیده می شوند، همانانی که در میدان آزادی به گلوله بسته می شوند.

مگر ما چه خواسته ایم که اینچنین برافروختید؟ آنانی که به قهر 30ساله خود پایان دادند و با علم مشروعیت بخشیدن به نظام ، آری را به صندوق انداختند به ناگهان ، باز هم روزمرگی را از صندوق برایشان بیرون کشیدند.

شوقِ خواستن و رسیدن را در نهادمان زنده کردیم و با امید به میدان آمدیم. جایی که می دانستیم چارچوبِ آن سخت و انعطاف ناپذیر است، اما باز هم از سر اضطرار و وحشت از اضمحلال جامعه به آن آری گفتیم.

دلتنگی هایمان را با که بگوییم؟ با سفّاکان که می کشند یا با نظارگران که تنها دعایمان می کنند؟

امروز عشق را با تمام افسانه های نیکش به مسلخ می برند.

امروز سرب های مذابِ کور ، پاسخ اعتماد ما به آن آسمان نشسته هاست...

اما براستی آنان اندیشه نمی کنند که امید، فردایی نزدیک را به انتظار نشسته است؟!

آیا اندیشه نمی کنند که این نمایشّ مشروعیت برای خود، نمایشی مضحک و دردآوری برای مردمِ خود و دنیای به نظاره نشسته بود؟!

آیا ناله های مادران داغدار به فرداهایشان دلهره نخواهد بخشید؟!

هرچند سخت و ملال آور، اما، تمامِ فرداها از آن ماست...

اندکی صبر، سحر نزدیک است...

اما تو، پرزیدنت 24 میلیونی، راهی سخت را در پیش گرفته ای که د.ی.ک.ت.ا.ت.و.ر.ا.ن عوام فریب تر از تو هم ناکام و لگدمال شدند.

برایت سخت ترین روزها را آرزو می کنم . آرزوهایت رنگ خواهد باخت. بنشین و نظاره کن که جز نظاره دیگر هیچ قدرتی از آن تو نیست....

جاوید ایرانِ من